Ang hiniram na lugar at ang madilim na kalsada habang naglalakad kasama si Brandon Flowers.

Come with meeeee.

Kakasuot ko lang ng headset ng cellphone ko at ito na ang bumungad sa akin na kanta. Mabuti na lang pala at nalagyan ko na ng bagong mp3 files yung memory nito. Makaktulong din yung dalawang album ng The Killers sa akin habang naglalakad.

Don’t you wanna come with me? Don’t you wanna feel my bones?

Malayo layo rin ang tatahakin ko ngayong gabi. Dinala ko na rin yung laptop bag ko sa byahe kasi ayaw ko siyang iwan sa loob ng sasakyan, lalo na ngayon na hindi ako masyadong kumportable kung saan ko siya iniwan. Pilit kong pinarada yung asul na van malapit sa kanto ng kalsada na malapit sa bahay namin. Kaso inagawan ko lang ng paradahan ang isa pang nakatira dun malamang.

Hindi ko rin maintindihan yung ugali na ganun ng mga tao minsan. Marami nga dito sa Pilipinas ang mga lugar kung saan ang mga bahay ay magkakadikit-dikit hanggang sa punto na hindi mo na maipapasok sa kalsada ang sasakyan mo. Mga lugar na may “loob”, kumbaga.

Tapos meron namang binigay na “open parking” space sa lugar na yun. So ibig sabihin, parang maliit na parking lot na kahit sino pwede pumarada, at sa kahit anong slot dun. Ang labo lang talaga minsan na ang ibang tao e nang-aangkin na ng isang spot sa mga ganung klaseng lugar. ‘Yung tipong haharangan nila ng gulong o malaking bato yung pwesto ng sasakyan nila pagka-alis nila dun. “Reserved” daw. Pero mas malala pa rin yung iba na nilalagyan na ng tent at tinuturing na talagang private property ang pag-aari dapat ng lahat.

Malas ko lang at sa ganung lugar kami nakatira. Kaya kailangan ko makabalik sa sasakyan sa lalong madaling panahon para hindi magalit yung mamang hiniraman ko ng pwesto. Pwe.

Unang liko ng nilalakad ko, nakasalubong ko yung nag-iisang shuttle na nagdadaan sa may lugar namin. Naaawa ako minsan sa operator ng shuttle na yun. Kahit minsan at hindi ko nakitang puno yung jeep nya. At sa lagay na yan e di hamak na mas mababa ang singil nya sa mga pasahero kung ikukumpara sa pinaka-mababang pwedeng singilin ng regular na pampasaherong jeep. Wala talaga siyang kita. Idagdag mo pa jan yung katulad ko na mas gugustuhin na maglakad na lang kesa gumastos pa para lang makasakay. Hindi naman ganun kalayo yung distansya kung tutuusin.

‘Yun ay kung hindi mo pa isasama ang dagdag na nilakbay ko papuntang gas station. Kung gaano kalayo ang nilakad ko mula sa hiniram na pwesto ng van papuntang main road, triple pa nun ang kelangan tahakin papuntang katipunan.

Madilim at umaabon-ambon pa. Walang ilaw ang kalsada, at ang tanging ilaw na nagagamit ko ay yung galing sa mga nagdadaang sasakyan. Walang ibang tao. Wala akong kasabay na maglakad, ni wala akong nakakasalubong sa parteng yun ng CP Garcia. Parang ginawa ang sidewalk na yun para sa akin at sa parteng yun ng buhay ko.

Without an answer, the thunder speaks for the sky. And on the cold wet dirt I cry.

Salamat, Brandon Flowers.

 

tulad ng dati, ito ay parte lang ng kwentong andito.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s